Dag 7

 Ellen ligt nog te slapen als ik me suf pieker over de sprookjes. Ineens weet ik het: “Ellen is pas aan haar ogen geopereerd en heeft een ooglidcorrectie ondergaan. Ze heeft nu weer grote ogen. Ellen is ook oma, wat ze vroeger grootmoeder noemden. Dus “Grootmoeder, wat heeft u een grote ogen!” Yes, Roodkapje is het! Ze ligt nog te slapen als een roos, als ik haar wakker kus om haar mijn antwoord te geven. Ze is me voor want het eerste wat ze zegt is: “geraden! Doornroosje, ik ben net wakker gekust door mijn prins op het witte paard”. Ik voel me uiteraard gevleid. Ik leg uit dat ik aan Roodkapje dacht en vertel erbij waarom. We lachen er weer samen om. Wat een onbenullige humor maar onze dag is weer goed begonnen. Na een prima ontbijt op deze top plek, vertrekken we voor een pittige dag. Maar niet voordat we nog afscheid hebben genomen van de eigenaar die ook erg enthousiast is over onze motoren en onze reis. We rijden vandaag slechts 225 km maar weer met heel veel bochten.
 

We zitten nu nog in Asturias. We rijden eerst door Parc Natural Babia y Luna, dan door Reservaten als Somiedo en Biosfera Valle de Laciana. In deze gebieden zitten veel beren. Zelfs borden langs de weg waarschuwen voor deze viervoeters. Wij zien eigenlijk nooit beren op de weg en nu ook niet. Het is een pittige dag waarin het ook technisch rijden is. De temperatuur is gewoon lekker koel. We genieten van een lunch naast een doodlopend stuk weg dat Ellen is ingeslagen op zoek naar een leuke lunchplek. Uiteraard gaat ze ook nog een stukje klimmen. 

We eindigen onze route van vandaag in Galicië dat we begin van de middag binnen rijden. We rijden nu door “Camino country”.

Regelmatig zien we pelgrims die op weg zijn naar Santiago de Compostela. We gaan er zelf niet heen. Dat hebben we al eens gezien, en zoeken liever andere delen van Galicië op. We komen aan bij hotel Portico in  Fonsagrada. Het hotel is heel goedkoop maar helemaal top. De kamer is prachtig gerenoveerd  en alles is netjes en schoon. We mogen de motoren in het pand aan de overkant zetten dat grondig verbouwd wordt. Ze staan er zeker veilig! 

We zoeken een restaurant via trip advisor en eten heerlijk van de inktvisschotel en de tarbot. Ellen vond het minder lekker deze keer.

Het is hier weer heel anders dan de vorige overnachting. Die afwisseling maakt het voor ons echt af. 

In het restaurant zit ook een Duits stel van middelbare leeftijd. Zij lijkt niet helemaal te sporen en zwaait uitbundig en roept naar iedere pelgrim die het restaurant binnenkomt. Sommige kijken haar vriendelijk aan en lachen terug, anderen kijken verbaasd om zich heen of ze hen wel begroet. Zoals pelgrims betaamt reageert iedereen eigenlijk vriendelijk, hoewel ze niet allemaal hun verbazing over de uitzinnige begroeting kunnen onderdrukken. “Het zou toch wat zijn als er een vechtpartij tussen pelgrims zou uitbreken”, bedenk ik me. Ik zie in mijn gedachten Tijs van de Brink die Andries Knevel aanvliegt. Stel dat het echt zou gebeuren, dat is heftig! Ben je bijna in Santiago de Compostela na maanden lopen, maak je ruzie op 20 km voor de finish, moet je voor straf weer helemaal terug naar je startpunt! En dan moet je dat kolere stuk dus helemaal opnieuw lopen! En dát is dus denk ik de reden dat die pelgrims zo lief zijn voor elkaar. Ze willen geen enkel risico lopen natuurlijk. Maar de blonde Nena met haar opgestoken geblondeerde haren maakt het wel heel bont. Haar man met het typisch Duitse Herr Flick brilletje uit Allo Allo schaamt zich zichtbaar. Hij probeert zich te verstoppen achter een glas wijn wat hem naar matig lukt. Uiteraard zoek ik oogcontact met Herr Flick. Even kruisen onze blikken en het schaamrood wordt nog heftiger. Ik schud wat met m’n hoofd en trek m’n wenkbrauwen op. Zo van: “joh doe er is wat aan”. Maar Herr Flick wil niets liever dan ter plekke in de grond verdwijnen. Hij legt Nena geen strobreed in de weg om zichzelf in het restaurant niet voor schut te zetten. El sist zachtjes dat ik het niet in m’n hoofd moet halen de zaak te laten escaleren hier. “Je gaat hier géén olie op het vuur gooien Riem!” Ik hou me in en weet dat het beter is zo. Hoewel ik stiekem hoop dat Herr Flick Nena gaat aanspreken en dat ze dan helemaal uit haar plaat gaat, zoals Frits Stau op vrijdag bij Somertijd. Herr Flick doet helaas niets. We rekenen af en lopen terug naar ons hotel en vallen in slaap in de comfortabele kamer. Morgen gaan we verder naar het zuiden, richting Portugal.

De film is zeker de moeite waard en toont de schoonheid van dit deel van Spanje.
Klik HIER voor de film van vandaag!