Dag 17

Het ontbijt in de prachtige zaal van ons hotel is echt heerlijk. We stappen op de motoren en rijden de parkeergarage uit. Vandaag ook een verbinding route met een paar mooie stukken erin, dus vooral kilometers maken.

We rijden langs een rotspartij waar het vol zit met vale gieren. Echt bizar zoveel. Ze zweven over ons heen om te checken of we er van dichtbij ook uitzien als een duinkonijn en een Vlaamse reus op motoren. We zien ze teleurgesteld weer terugvliegen naar hun rots. “Het is om te gieren! “ zeg ik met Noord Hollandse tongval. De gieren kijken me met een onnozele kop aan en lijken hun schouders op te halen. We rijden verder door het landschap en komen langs een mooi terras waar veel wandelaars vertrekken voor een wandeling in een natuurgebied. We drinken er een heerlijke kop koffie en krijgen er een gratis (koeien) vlaai bij. “Ze kunnen hier bijna op tafel schijten” ligt de ober toe.

We rijden verder door boeren gehuchtjes . Deze mensen wonen zó afgelegen! Ze hebben volgens mij geen idee wat er zich in de wereld afspeelt. De blikken van de mensen doet mij vermoeden dat het hier stikt van de inteelt. Heel snugger ziet het er niet uit in ieder geval. Of zoals onze dochter Roos het ooit typeerde: “ hier maken ze nog hun eigen kleren”.

We hebben zoveel graanvelden gezien dat ik kan beamen dat “het Spaanse graan de orkaan heeft doorstaan” en massaal ook! Het laatste stukje is weer iets afwisselender gelukkig. Maar spectaculair werd het vandaag nooit. De oneindige ruimte is echt opvallend. 

We komen aan in het dorpje Arnedillo, net in de Rioja streek. Voordat we alles van de motor halen sprayen we nog even de kettingen in met kettingvet. Dat doen we na iedere regenbui of om de 2 a 3 dagen.  We slapen er in een simpele B&B zonder Breakfast. We verzamelen de filmpjes en schrijven wat kreten op over de dag. Ik beloof Ellen plechtig dat ik me zal inhouden in dit dorpje, na de “Hagenpreek” van gisteren op het Place Mayor van Burgos. We lopen naar het restaurant dat in het dorp ligt. We starten buiten op het terras. Maar al gauw wordt het buiten te koud, daarom gaan we ook naar binnen, net als de meeste andere gasten. Alle fossielen uit de omgeving zijn bij het wijnhuis/restaurant bijeen gekomen. Geweldig om te zien hoe de bejaarden samen stromen en er ook nog geflaneerd wordt. Het restaurant gedeelte gaat pas om 20:30 open zoals bijna overal hier in het noorden. In de nu nog officieus gesloten eetzaal, zitten al wel vijf dames te kaarten.

Plots staat er een hoog geblondeerde en goed gesoigneerde oude dame van het kaartspel op en komt poolshoogte nemen in de Vinoteca (wijnbar) waar wij ook zitten. Ik schrik me dood want de oude dame die is opgestaan van het kaartspel is sprekend mijn tante Ko. Ze kijkt me aan en knikt vriendelijk met een glimlach erbij.

Tante Ko is een zusje van mijn moeder en net als al haar super lieve zussen, heel attent. Ook deze Spaanse versie van Tante Ko begroet de andere senioren in de wijnbar met een kus of een knipoog. Ze flaneert weer terug naar de kaartende dames en brengt duidelijk verslag uit over de actuele situatie in de Vinoteca aan de overige dames. Waarschijnlijk heeft ze ons terloops ook gescand. Om 20:30 wordt het eetzaaltje geopend en worden we uitgenodigd om te komen eten. Er komen twee dames binnen lopen, ook helemaal gesoigneerd. Het zijn net Jet en Koosje Veenendaal , de twee zussen uitgebeeld door Van Kooten en De Bie. Zo komen vlakbij ons zitten en de gelijkenis met Koosje is groot.

Een glimlach om deze twee helden uit de televisie geschiedenis van Nederland kan ik maar nauwelijks onderdrukken. 

We bestellen en de voorgerechten zijn bizar in omvang. Let op in dit deel van Spanje. De voorgerechten zijn veelal om samen te delen. Ook hier dus. De Rioja die ik bestel wordt weer gekoeld geserveerd hier. Echt heerlijk! We rekenen af en lopen terug naar onze B&B zonder B.

De kamer is heerlijk koel in de heuvels hier. Met het raam helemaal open slapen we als rozen. 

Klik  HIER voor de film van vandaag.