Dag 20

We vertrekken voor onze laatste drie etappes van onze reis. Maar niet voordat we van het heerlijke ontbijt hebben genoten en afscheid genomen van deze geweldige plek.

Vandaag misschien wel de koninginnerit van onze reis. Dwars door de Pyreneeën steken we meerdere keren de Spaans/Franse grens over. 280 km aan bochten door dit geweldige gebergte.

We kopen worst, kaas en brood voor de lunch. De ene na de andere bocht rijden we en de bergen zijn overweldigend mooi.
We lunchen op een mooie plek aan de rivier waar Ellen nog bijna invalt bij een poging het riviertje over te steken.

We vervolgen de reis die de hele dag onder ideale weersomstandigheden verloopt. Niet te warm niet te koud, gewoon perfect. Het wegdek is vandaag wat wisselend. Meestal is het dik in orde maar vandaag ook wat slechtere stukken, zelf wat verraderlijk glad soms. Ongelofelijk hoe de banden het houden. We hebben nog ruim voldoende profiel tegen het einde van onze reis en dat is wel eens anders geweest. 
Na deze hele intensieve dag komen we bij ons één na laatste verblijf aan.
Het pand is er duidelijk minder aan toe dan op de foto’s. Ik zou het willen omschrijven als een Hostel-achtige-survival-camping-restaurant met chambres d’hôtes en Nederlandse stagiaires. We worden ontvangen door één van de Nederlandse stagiaires. Ik maakte nog een geintje dat hij verrassend goed Nederlands spreekt voor een Fransman maar die kwam niet helemaal over. Overigens een keurige knul die ons meteen iets te drinken aanbiedt.

We zitten op het terras op de mooie plek in de bergen.
Mijn oog valt op een bijzonder groepje Spanjaarden. Vier vrouwen en een man. Allen van middelbare leeftijd. Een clubje met een bijzondere groepsdynamiek zal ik maar zeggen. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat er spraken is van een ingewikkeld relatienetwerk. Antón Agripilador noem ik de man voor het gemak. Een vrije Spaanse vertaling van Anton Heiboer. Antón is er zelf erg rustig onder. Praat zacht en de vrouwen luisteren aandachtig naar hem. Als Antón opstaat volgen de vier vrouwen hem de trap op. Ik trek mijn wenkbrauwen op en Ellen is op haar hoede. Als dit tijdens het eten om 20:00 uur (want het dagmenu wordt dan exact geserveerd) maar niet uit de hand gaat lopen. 

Na het koude biertje gaan we naar onze kamer om ons om te kleden. Daar is de teleurstelling er wel. Het is krakkemikkig en de bedden zijn meer geschikt voor het Europees Kampioenschap Trampolinespringen dan om op te slapen. Het ruikt in de kamer naar oude-caravan-interieurs. Zo’n vochtige lucht die vervelend ruikt. We gooien de ramen open en schrijven en werken aan de film tot ca 19:45 uur.  Ellen is de dompige geur zat en sprayt haar parfum door de kamer. Of dát nou zo’n goed idee was? Ineens verandert de sfeer in de kamer. Van een dompige caravan sfeer belandt ik in gedachten in het paradijs waar bij het heerlijk ruikende oude verschoten bedlampje er ineens ronduit verleidelijk uitziet. Ellen haalt mij woest uit mijn trance door mij heen en weer te schudden en zegt dat ik me moet omkleden om naar beneden te gaan voor het eten. Het dagmenu wordt immers om exact 20:00 geserveerd. 
Het ontwaken uit de trance voelt heftiger dan een Ice Bucket Challenge. 
We lopen goed afgekoeld naar beneden en meteen valt mijn oog weer op Antón en zijn dames.  Één van de vrouwen zit alleen aan een tafeltje. Antón en de drie andere dames komen gedag zeggen en gaan weg. “Die gaan vast kwartetten”, zeg ik tegen Ellen. Ellen onderdrukt duidelijk een lach. Ik besluit het haar wat moeilijker te maken. Ik doe net of ik een hand kaarten bekijk en zeg: “Mag ik van jou, uit de categorie De Wilde Dieren, de Keeshond”? Ze bijt nog steviger op haar lip om niet in bulderend gelach uit te barsten. 
De dame blijft alleen aan het tafeltje zitten en eet mee met het prima dagmenu dat verbazingwekkend goed smaakt. Het ziet er sneu uit, hoewel wij natuurlijk niet weten waarom deze dame apart moet eten. Waar Antón Agripilador en het overgebleven trio is gebleven is ons ook een raadsel. De dame rekent zelf af en ineens verschijnt Antón en zijn dames weer. Al kletsend gaat de groep naar boven. Alsof er niets gebeurt is. Wij besluiten ook naar boven te gaan want het was een intensieve dag. Ik heb mijn best gedaan nog wat geluiden te onderscheiden in het gehorige gebouw toen ik op bed lag, maar waarschijnlijk heeft mijn tinnitus mij voor één keer beschermd. 
We vallen in slaap zonder de verwachting goed uit te rusten op de twee trampolines. Morgen het eerste deel van de ruim 1200 km die we over de snelweg nog moeten afleggen. We nemen daar twee dagen voor.

klik  HIER voor de mooie film van vandaag