Dag 8

We worden wakker en zien dat het miezert. Het is hier slechts 12 graden in de ochtend. We gaan eerst ontbijten in de kleine eetruimte. Er komen twee stellen binnen. Een met een meisje van een jaar of 13. Duidelijk Camino-ers. Maar wat valt ons op? 

De gezinnen spreken geen woord! Volledige stilte! “Ze hebben vast afgesproken pas weer te praten bij de finish” zeg ik tegen El. “Dan krijgen ze zeker geen ruzie”. Na een kwartier zegt het meisje per ongeluk iets en verbreekt daarmee de stilte belofte, gok ik. De ouders zien in dat het geen zin meer heeft en binnen no time keuvelen de gezinnen erop los alsof er geen zwijgbelofte bestond.

Ik wil net opstaan om onze spullen te gaan pakken, komt Nena van gisteren avond breeduit zwaaiend op mij afstappen. Of ik een foto van haar en Herr Flick wil maken op de trap. Hilarisch! Ik knipoog naar Herr Flick en maak de foto. Ik wens ze veel sterkte met het vervolg van de Comina, áls ze tenminste het einde halen.

We stappen op onze motoren en volgen onze route naar het zuid westen. 241 km  veel bochten richting de grens met Portugal.

We rijden door heuvels die begroeid zijn door enorme bossen. Echt een mega groot bossengebied. Ook hier leven beren en wolven. De wegen zijn af en toe goed glad door bladeren, uitwerpselen en modder. Het is oppassen geblazen. We stoppen voor een kop koffie in een dorpje. Vlakbij het dorp staat volgens de borden een nonnenklooster. Dit klooster is van de Orde der Cisterciënzers. De naam lijkt eerder op de titel van een Suske en Wiske strip, dan op de naam van een kloosterorde. Ik had er nog nooit van gehoord in ieder geval. We stoppen bij een terras waar volgens mij een viertal bejaarde nonnen zich hebben verschanst en zich uiteindelijk aan de aardse weelderigheden hebben overgegeven. Ze zijn helemaal opgedirkt naar de lokale maatstaven en zeker niet volgens die van hun zusterorde uit de 11e eeuw. Ik maak stiekem een foto.

Hun wulpse blikken brengt het dorp in rep en roer. Bejaarde mannen lopen af en aan, allemaal in een nette pantalon en overhemd. Sommigen hadden zo’n haast zich aan te kleden voor de begeerlijke bejaarde maagden dat ze nog bezig zijn met hun riem strak te trekken. Een bizar schouwspel speelt zich af en wij als jonkies zitten er midden in. Als het straatje vol staat met opgewonden fossielen, beginnen de nonnen aan hun zegetocht. Als in een processie lopen ze door het dorpje, een kwijlende mannen menigte achter hun aanlopend waarbij je het geluid van op de grond vallende kunstgebitten duidelijk kunt onderscheiden. 

We rekenen onze koffietjes af en ontvluchten de opgewonden menigte via de andere kant van het dorp. We rijden verder naar het zuid westen. Het is nog steeds lekker koel hier. Vorige week was het nog snikheet in het noorden van Portugal vertelden Engelse motorrijders ons die er waren geweest en op de terugweg waren. Maar nu is het er koel. We volgen onder andere de rivier Encoro de Velle. We komen door een stadje en zien wasboxen staan. We besluiten de motoren te wassen. Op de radiateurs zit veel modder en dat beperkt de koeling. Altijd weer een fijn gevoel als ze weer schoon zijn. Ik corrigeer de bandenspanning van mijn motor. Er mag iets bij, niet veel. Ik heb mijn eigen compressor bij me, maar pak voor het gemak de compressor bij het pompstation. We rijden verder naar het zuiden en komen vlak voor onze slaapplek langs warme bronnen. We besluiten deze op te zoeken want we zijn mooi op tijd.

We zien nog net een klucht van een gevallen oma die onder de modder een stroompje wil oversteken en de halve familie om haar heen die haar wil helpen. Ze stuurt ze allemaal weg en alleen haar vermoedelijke zoon blijft bij haar om haar te helpen. Ze weigert echter iedere hulp en kruipt met een schoen in haar hand over een balk over het stroompje. We hebben er wat vage beelden van en die staan op film. Hilarisch! Wat een heldin. Lachend bereikt ze ons strandje en we zien van dichtbij dat ze behoorlijk wat moddervlekken heeft opgelopen op haar lichte kleding. De onderste delen van haar  broekspijpen en haar billen zijn zwart. Een voet zit ook nog onder het zwarte slijk en lachend loopt ze ons voorbij op één schoen, haar zoon achter zich latend die al hoofdschuddend zijn moeder op afstand volgt. Wat een hilarisch tafereel! 

We rijden door naar onze slaapplek en Pepe, de eigenaar, snelt ons tegemoet om de tassen van Ellen naar binnen te dragen. Ook dit verblijf is een parel! De website heb ik niet kunnen vinden, wel de link op Booking. Klik. HIER voor de link naar de website.

We kleden ons snel om en Pepe serveert een heerlijke lokale witte wijn. We zijn lekker melig en hebben lol over van alles wat we vandaag weer hebben meegemaakt.

Ellen besluit toch te gaan zwemmen in het veel te koude zwembad. Een knap staaltje Wim Hof imitatie.

We eten fantastisch bij Pepe die alles zelf doet in de verbouwde boerderij. We vallen al snel in slaap. Morgen nog een forse dag voor onze volgende rustdag. We zitten hemelsbreed 5 km van de Portugese grens, aan de rand van een immens natuurgebied. Dat belooft wat.

Klik HIER voor het leuke filmpje van vandaag