Dag 21 en 22

We ontbijten op ons gemak. Met 600 km voor de boeg waarvan 560 km snelweg zullen we hopelijk onderweg niet al te veel meemaken. Het ontbijt is eenvoudig maar smaakt prima. De trampolines waren zoals verwacht niet echt succesvol in het bezorgen van een goede nachtrust. Als ik op m’n rug lag en mijn billen omhoog bracht en met enige kracht naar beneden liet vallen werd ik zo hoog afgeschoten dat ik met mijn neus net het plafond kon aantippen. En dat lag niet alleen aan mijn grote neus. Dat heb ik dus een paar keer gedaan vannacht. Ik werd er steeds beter in totdat ik me realiseerde dat er wel geslapen moet worden. Verbaasd werd ik na een paar uur wakker omdat het dus toch gelukt was om in slaap te vallen. Ben benieuwd hoe Antón Agripilador de nacht is doorgekomen. Wellicht moeten zij hem van het plafond afkrabben. Hopelijk slapen we vannacht beter. We rijden de snelweg op nadat we  zo’n 40 km binnendoor hebben gereden. We rijden op cruisecontrol 145 km/u. Dat is prima te doen en dat is ook een snelheid waar je niet de hele tijd hoeft te remmen voor weggebruikers met een ander gevoel voor snelheid. We maken niets mee, behalve de altijd weer voorspelbare situatie van een jonge knul in een snelle auto. We naderen de auto van de knul en voordat we hem inhalen, geeft het mannetje gas bij. Geen probleem, wij blijven onze snelheid aanhouden. Na 10 minuten laat hij zijn gas wat los tot ik vlak achter hem komt te rijden en hij doet zijn alarmlichten aan. Of hij wil ons ergens op wijzen of…. Ja hoor, hij vraagt om een wedstrijd. Dat gebeurt je regelmatig op de motor. El ziet het gebeuren en vraagt me voorzichtig te doen. Ik ga naast de knul rijden en en hij kijkt nog lachend opzij. Hij duwt zijn gas in maar heeft al heel snel in de gaten dat het tegen een motor als de mijne heel weinig zin heeft. Ik schakel twee versnellingen terug en speel wat met mijn gas en na een paar seconden geeft hij het al op voordat het wel heel gênant voor hem wordt. We lachen naar elkaar en hij gaat achter ons rijden. Ach zo heb je toch weer wat te doen. We komen aan bij Le Dauphin in Salbris, zo’n 200 km ten zuiden van Parijs. Ook hier worden we echt geweldig welkom geheten door een leuke Franse dame die Engels spreekt en zelfs wat woorden Nederlands spreekt. Het tijdperk van de arrogante Fransen lijkt voorbij. Vorig jaar hadden wij ook al fijne ervaringen in Frankrijk opgedaan en dat is nu zeker niet anders. De kamers zijn eenvoudig maar het restaurant is dat zeker niet van het kleine hotelletje. We hadden het al gezien bij het boeken en dat bleek te kloppen. Deze chef kan er wat van. We brengen de gemiddelde leeftijd overigens wel behoorlijk omlaag want we weten ons omgeven met mensen die volgens mij de Franse Revolutie nog hebben meegemaakt. 

De menukaart is uiteraard in het Frans en mijn oog valt op het dessert Crème Brûllée. Voor de meesten niets geks mee maar ik heb daar dus weer een trigger: het liedje van John Tana. Als je wil weten wie dat is, zie HIER zijn website . Hij is immens populair in Limburg en hij maakt humoristische vertalingen van Franse liedjes. Ik ben fan. Het bekende lied Lac de Connemara van Michel Sardou heeft hij vertaald naar een tekst waar hij opsomt wat hij allemaal lekker vindt en daarvan steeds zwaarder wordt. 

De originele tekst is:

Terre brûlée au vent, Des landes de pierres

Autour des lacs, c'est pour les vivants

Un peu d'enfer, le Connemara

Des nuages noirs qui viennent du nord

Colorent la terre, les lacs, les rivières

C'est le décor du Connemara

De tekst van John Tana:

Crème brûlée.. Roquefort.. Salade Nicoise.. 

Paté..Gratin, Châteauneuf-du -pape..

Niks euverslaon, Daan koom ich mer aon,

Kiek miech neet raar aon, Iech eet wat vaan diech is blieve stoan

Iech wil un dessert veurdat ich gaon, Daan kom ich mer aon. 

Briljant bedacht. HIER kun je zijn clip zien van dit liedje. Echt een aanrader, dan snap echt wat ik wat ik bedoel 

Het eten is echt goed en daarna gaan we op tijd slapen. Morgen weer 600 km snelweg. Gelukkig wonen we in het zuiden , slechts 1 km van de Belgische grens af. Dat scheelt weer wat kilometers. 

De nacht en het ontbijt brengt niet veel bijzonders. We stappen op de motoren en beginnen aan de laatste etappe: naar huis. Het is druk bij Parijs en voor Antwerpen maar het verloopt allemaal prima. Zelfs op het gevaarlijkste stuk van de reis, België, gebeuren nu geen gekke dingen. Altijd knap hoe onze zuiderburen een standaard/eenvoudige verkeerssituatie  kunnen omtoveren in “hoe verzin je het” of “je had één taak”.
We rijden eerst langs ons oudste zoon en schoondochter om hun, maar vooral onze kleindochter Pia, even te knuffelen. Ach wat hebben we haar gemist. We hebben elkaar ruim 5 weken niet gezien omdat zij eerder met vakantie gingen. Maar Pia van 1,5 herkent ons meteen en “Oma” en “Opa” komt er nog mooier uit dan voorheen, net als heel veel nieuwe woorden. Ze knuffelt ons echt en het voelt fijn weer thuis te zijn. Daarna naar huis waar de Floyd, ons ongeleid projectiel annex grote hond, uitbundig begroet en de varkens Betty en Amy Schweinhouse ons luid knorrend verwelkomen. Na een super vakantie zijn we blij ook weer thuis te zijn. En alles is zonder noemenswaardige problemen verlopen en dat is ook fijn natuurlijk. Onze beide moeders zijn wellicht nog het meest blij, dat we weer veilig thuis zijn. We willen jullie enorm bedanken voor alle leuke reacties die jullie achtergelaten hebben op reislogger. Het is zo leuk jullie reacties te lezen. Nu komt de periode weer waarin we ons volgende avontuur gaan uitstippelen. Daar gaan we ons op oriënteren de aankomende maanden. Bij leven en welzijn uiteraard. Groetjes Ellen en Peter

Klik HIER voor de film van de afgelopen twee dagen. Hoe Ellen het voor elkaar krijgt weet ik niet, maar zelfs van twee dagen snelweg weet zij nog iets leuks te maken. Het is een gave…