Dag 5

Rustdag! 

We staan op en eten van het heerlijke ontbijt. En waar ik deze hele reis bang voor ben, gebeurd uiteraard in Spanje, maar al wel op de 5e dag: uit het niets loopt een druk doende wat voorover gebogen kleine ober, iets verdwaasd tussen de tafels door. Ik spreek hem aan voor de koffie als hij met zijn rug naar mij staat. De arme man draait zich om en zegt: “Que?” Ik proest mijn zojuist gedane slok jus d’Orange uit . Jawel ik lach hem vol in zijn gezicht uit…… het is Manuel uit Fawlty Towers! 

Ellen neemt het gesprek handig over, ze kent me inmiddels met mijn associaties, en bestelt de koffie terwijl ik maar blijf lachen. Manuel! Hij leeft! Ik hoop dat hij er morgen weer is en ik m’n lachen kan inhouden. Dan maken we een foto samen. 

Terug op de kamer was ik me opnieuw met koud water, koel af en val in slaap. Zo, dat had ik echt even nodig.

Normaal verzint Ellen altijd de meest verschrikkelijke inspanningen op de rustdag, maar vanochtend is het opvallend rustig in de categorie vreselijke ideeën. Dat betekent dat ook Ellen haar rustdag goed kan gebruiken. 

We gaan dus geen wandeling of zo maken. Ons hotel ligt midden in de natuur, optimaal voor een mooie wandeling, dus dat is wel jammer,  maar het is verstandig om onze rust te pakken. We hebben het namelijk behoorlijk druk gehad voor ons vertrek en gingen best vermoeid op reis. We drinken op het terras wat en spelen een dobbelspel. Op de kamer worden de filmpjes weer samengesteld en schrijf ik m’n verslag. De eerste twee dagen op de snelweg rijden waren saai zoals verwacht maar verliepen goed. De overnachting bij Chateau de la Tour was geweldig. De eerste ritten in de Pyreneeën en de Rioja streek waren heerlijk. De motoren doen het fantastisch dus weinig te klagen. 

We gaan vervolgens weer naar het restaurant en eten en drinken weer erg goed, mede door de leuke bediening door de Emma Kok fan. Rond 22:00 uur gaan we weer naar onze kamer. Het lijkt iets koeler dan afgelopen nacht. Morgen wacht gelukkig weer een rit vol bochten. We kijken terug op 4 mooie dagen. Het hoogte punt qua comfort zat ‘m zeker in Chateau de la Tour. Een echte aanrader. Qua lol gaat de overwinning naar de grobbebollen denk ik. Qua motor rijden, hoe verrassend 😉, de Pyreneeën! Gelukkig gaan we op de terugweg door de hoge bergen van de Pyreneeën en maken we onze koninginnenrit wat mij betreft. Na al die jaren op de motor is dit gebergte onze favoriet. Maar goed, de Pyreneeën is over ruim twee weken pas weer.

We gaan dit jaar het Cantabrische gebergte  helemaal afrijden van oost naar west, en verder naar de bergen in noord Portugal dus wie weet wat ons nog te wachten staat. Al veel gelachen, dat is wel ons ding. Morgen weer de bochten en het nooit vervelende gevoel om op je motor te stappen. Dat verveelt echt nooit weet ik na ruim 40 jaar. Elke dag weer…