Dag 10

Het Boega Hotel in Vila Nova de Cerveira in Portugal is echt mooi. De ligging evenzeer. Dit is de link naar hun site: klik HIER

We blijven liggen tot 8:00 uur hoewel ik al veel vroeger wakker ben. Uitslapen staat niet echt in mijn woordenboek.  Ik bedenk weer wat details voor een aanstaande verbouwing bij ons thuis terwijl Ellen nog heerlijk slaapt. We gaan rond 8:45 uur naar het ontbijt. Helaas is het bewolkt en koel vandaag. We editten en schrijven in de ochtend. ‘s Middags lopen we naar het zwembad waar Kate Bush en Bon Scott en haar moeder ook zitten. Ik weet heimelijk op afstand een foto te maken want we willen niet dat ze iets merken natuurlijk. Het is wat korrelig maar Kate is duidelijk herkenbaar.

Het is nauwelijks 20 graden en te koud om het mooie zwembad in te duiken. De wind over de oceaan is ook nog te hard en te koud. Naast het zwembad staat een lounge-bar bij die opvallend mooi is opgezet. We besluiten om daar wat te drinken. De glazen balustrade zorgt ervoor dat we uit de wind kunnen zitten en de zon breekt ook weer door. Heerlijke plek! Het plan voor vanmiddag is om naar het dorp te lopen. Er is daar dagelijks een markt die de moeite waard is, zo lezen we op trip advisor. Volgens Ellen is het slechts 2,5 km lopen. We kunnen wel wat beweging gebruiken. Mijn kapotte knie kan die 2x een half uur heen en terug wel aan, vermoed ik. Onderweg lopen we langs tuinen met exotische bomen en planten.
 

Ik zal over de wandeling niet te veel over uitwijden om de sfeer hier op vakantie goed te houden, maar de feiten spreken voor zich: 

1: Ellen navigeerde op haar iPhone 

2: Ik heb ruim 7000 stappen gezet op de heenweg

3: Ik ben 1,90 m lang, heb lange benen en maak grote stappen 

Niets aan gelogen, alleen maar feiten.
 

Eerlijk gezegd denk ik dat het hemelsbreed 2,5 km was en de wandeling substantieel langer. We hebben namelijk niet echt omgelopen naar mijn gevoel. En wat schetst onze verbazing? Komen we aan op de plek waar de markt zou moeten staan, tref je dit:

Geen markt, alleen op zaterdag, lezen we op het bord op de parkeerplaats. Dat is een tegenvaller. Mijn knie was er al klaar mee, en nu we allebei wel even zitten om wat te drinken. We lopen door het oude centrum met een leuk pleintje. We drinken er wat besluiten wat snacks te bestellen. Het is pas 17:30 en geen Portugees denkt al aan avond eten. Die heeft net zijn lunch op zeg maar. Wij hebben niet geluncht dus lusten we wel wat. De hapjes zijn echt heerlijk! Verse vongole schelpjes, mosselen, tonijn salade, brood, het was allemaal heerlijk bij de witte huiswijn die écht goed was. 
 

Er zitten overigens meerdere mensen aan tafels op ons terras. Plots staat een man op van zijn tafel en stelt zich voor als Iwan. Hij gokt dat we Nederlands zijn. Hij meende onze taal te herkennen. Hij spreekt zeer matig Engels maar we begrijpen dat hij korte tijd in Spijkenisse heeft gewoond en hij was nogal euforisch over dit stadje waar volgens de website van de stad, de bowlingbaan het belangrijkste uitje is. Ik probeer hem uit te leggen dat Spijkenisse helemaal niet leuk is maar Ellen mikt goed en de punt van haar schoen treft precies mijn scheen op de blauwe plek die eerder door een zelfde situatie is veroorzaakt. Ik geeft Iwan meteen gelijk en we struikelen over de superlatieven van de prachtige stad Spijkenisse op het Zuid Hollandse eiland Putten. Iwan wordt steeds emotioneler en uiteindelijk moeten Ellen en ik de lieve man troosten dat hij hier nu in Portugal zit. Ik doe nog een poging om hem op te beuren door te zeggen dat veel rijke Nederlanders een huis in Portugal hebben. zoals Louis van Gaal…. De tweede trap binnen 5 minuten op dezelfde blauwe plek treft ook nu zijn uitwerking niet. Ik hou mijn mond en wrijf zo onzichtbaar mogelijk over mijn pijnlijke scheenbeen. De sacherijnig uitziende vrouw van Iwan verveelt zich inmiddels met haar kat. Het arme dier zit opgesloten in een soort zelf gehaakte tas. ik begin al een beetje te lachen en wil de grap maken of hij die kat in de zak gekocht heeft. Ellen herkent de blik in mijn ogen en ik weet nog net op tijd met een handige manoeuvre mijn scheenbeen achter een tafelpoot te verschuilen. Mis! Ik besluit de opmerking toch maar niet te maken. Daarna denk ik na hoe we van Iwan af kunnen komen omdat hij maar niet uitgesproken raakt over het geweldige Spijkenisse. Ik vraag de ober of ik mag afrekenen zodat Iwan hopelijk ook afhaakt. Het lukt. Snikkend van heimwee loopt Iwan weg, met een kat in een zak en een sacherijnige vrouw. Een slechtere combinatie om een gezellige avond te hebben, ken ik niet. 

We besluiten de taxi terug te nemen en bestellen een Uber. Die komt niet opdagen. Ik bel het hotel en binnen 5 minuten komt de taxi aanrijden. Voor €7 brengt de beste man ons terug. 

We zijn moe en gaan vrijwel meteen slapen. Nog 1 blik over de baai.

Morgen naar het noorden, Spanje weer in, de kust van Galicië verkennen met een stopje in Vigo. Het is een rustdag, dus helaas geen video.