Dag 12

We hebben echt super goed geslapen vannacht. We staan pas om 8:00 op en pakken onze tassen alvast grotendeels in. Het ontbijt is eenvoudig, maar smaakt gewoon goed. We stappen op de BMW’s en rijden verder naar het noorden. Vandaag een rit van slechts 188 km maar wel 5 uur sturen. De meest westelijke route deze reis. 

We kronkelen de hele dag langs de kust van  de meest Noord Westelijke punt van Spanje. De kust is ruig en koel. Rotsen en baaien wisselen elkaar af. De stranden zijn echt wit en het water kraak helder en vaak azuur blauw. We bezoeken Fisterra en Cabo Touriñán, dat het westelijkste puntje is en Muxia, een dorp dat geïsoleerd ligt op een landtong.

Formeel zetten we halverwege de dagtocht de terugreis in. Daar moeten we even aan wennen. De reis is tot op heden, net als onze voorgaande motorreizen, zeer de moeite waard. Het klinkt vreemd maar wij hebben nog nooit een dag geen zin gehad om op de motor te stappen. Het gevoel van een soort vrijheid komt op. Daarnaast komt de omgeving directer bij je binnen lijkt het wel. Al met al voor ons de fijnste manier van vakantie vieren. We rijden het laatste stuk in noord oostelijke richting en rijden afwisselend langs de kust en over binnenwegen. Heerlijk gebied is dit! Zoveel mooier, authentieker en rustiger dan het gedeelte dat we gisteren reden. We zien een vuurtoren achter een kerkje staan.
 

Vuurtorens zijn voor mij altijd iets magisch. Ik ben namelijk een geboren en getogen Jutter, of Nieuwedieper als je wilt. De meesten kennen mijn geboorteplaats als Den Helder. Ik ben opgegroeid op Huisduinen zoals dat heet (was waarschijnlijk vroeger een eilandje, vandaar het woordje “op”) en juist daar staat hij, de Lange Jaap!

Elke avond zag ik zijn lichtbaken op mijn gordijnen vallen als ik in bed lag. 4 lichtstralen in het zelfde tempo en dan een rust. Dan weer 4 lichtstralen in het zelfde tempo en dan een rust, en dat al bijna 150 jaar (sinds 1878). Met zijn ruim 63 meter lengte is dit de hoogste nog brandende vuurtoren van Nederland en de hoogste gesloten gietijzeren vuurtoren ter wereld. Met de Lange Jaap vergeleken is dit exemplaar aan de Galicische kust meer een waxinelichtje dan een vuurtoren.

Ellen tikt haar duim omhoog, alsof ze een aansteker aansteekt, bij de aanblik van het kleine vuurtorentje. Ik zie het meteen: een hint naar een sprookje; het meisje met de zwavel stokjes! Yess in 1x goed!💪.  

Een vuurtoren trekt me altijd weer aan en we stappen af om dit vuurtorentje te bekijken. De Atlantische golven spatten op de rotsen. En het is heerlijk weer eigenlijk. Het waait wel erg hard, ik schat zeker windkracht 8 hier, maar het is gewoon 24 graden met een zonnetje, de wind is zeker niet koud. We rijden langs de kust en soms wat verder van de kust af. We komen aan het einde van de middag op onze bestemming aan, op een magische plek, vlak aan de ruige zee. Ik voel me helemaal thuis. Ook Ellen geniet van de fijne temperatuur en de wind met stevige golven. Een mooie combinatie! Na onze routines gaan we rond 20:45 naar de eetruimte van het kleine restaurant op de begane grond. We zijn de eersten, maar niet voor lang. Rond 21:00 zijn bijna alle tafels bezet. 

Buster Fonteyn is ook in de zaal. Als je hem niet kent, luister dan maar even naar zijn liedje. 

Klik HIER voor het liedje. 

Buster gebruikt zijn te harde irritante gekneudelde bromstem te veel. Sterker nog, de andere drie tafelgasten zijn waarschijnlijk doofstom of doen net alsof ze dat zijn. Buster is constant aan het woord. Er gaat veel bier en daarna wijn in Buster. Zijn woorden veranderen in gebrabbel , daarna in klanken, die vervolgens steeds zachter worden. en plots is het stil. Buster is in slaap gevallen. De ondergaande zon versterkt en illustreert het afzwakkende effect dat Buster heeft op het geluid in de kleine eetruimte. Het valt nu echt op wat een magische plek dit is! Het eten is gewoon fantastisch. Vooraf krijgen we gerookte sardines met kaas en jam op een soort grote kroepoek. Je verzint het niet maar de combinatie is zalig! 

Daarna komt er een schaal verse langoustines. 

Daarna een lasagne van spincrab en langoustines vergezeld van een geweldige tonijnsalade. 

De witte Douro wijn die ik erbij heb uitgezocht past er geweldig bij. Het eten is echt heerlijk. Zou een gerenommeerd restaurant niet misstaan. Maar dit is gewoon een soort kantine achtige eetruimte met daarboven een paar hotelkamers. Eenvoudige tegels op de vloer en houten tafels en stoelen. Maar het klopt hier gewoon. Ik denk aan het liedje “Mooi!”, Van Maarten van Roozendaal. “Mooi! Om te janken zo mooi, mooi!” En verder zingt hij … “kan iets verser dan het vers is, kan iets jonger zijn dan jong”. Het kan hoor: dit is verser dan het vers is. Dit lied komt regelmatig bij me op als ik weer door de mooie natuur heen rijdt of op een plek als deze. Luister het maar eens met de tekst erbij. 

Vandaag was het dus wéér mooi! Om te janken zo mooi...

Klik HIER voor het prachtige filmpje van vandaag