Dag 18

We vertrekken zonder ontbijt maar niet nadat we het fruit hebben opgegeten dat we hadden meegenomen. Het blijkt nog een hele tour om het dorp uit te geraken. De kaart van onze navigatiesystemen kunnen de kort op elkaar liggende weggetjes in dit op een steile helling gebouwde dorp, niet goed onderscheiden. Uiteindelijk lukt het maar het was even puzzelen. Vandaag ook weinig spectaculaire beelden. Ook hier heeft het Spaanse graan de orkaan doorstaan (zinsnede uit de musical My Fair Lady) Alleen de laatste 40 kilometer, waarbij we de ons zo geliefde Pyreneeën in rijden, zijn weer mooi. Ook de eerste heuvels die al snel naar kleine bergen uitgroeien, maken ons weer helemaal blij. Achteraf hadden we beter het Cantabrische gebergte moeten volgen, terug richting het oosten, en dan twee extra dagen door de Pyreneeën zuid oostelijk moeten rijden. Dan hadden we deze twee saaiere dagen qua motorrijden kunnen vermijden. Keuzes keuzes keuzes. 

Maar gelukkig valt er ‘s avonds meestal wel iets te beleven, zoals gisteren in de Vinoteca. Dit hotel, waar we onze laatste rustdag houden van onze reis, hebben we uitgekozen vanwege de ligging, de keuken en de sfeer. Qua hotel voor ons geen enkele twijfel, het mooiste, prettigste en meest sfeervolle hotel van onze reis. Echt alles klopt hier. Check de website maar eens, klik HIER

Het hotel is zelfs nog mooier en prettiger dan we hadden verwacht.
De manager komt naar buiten en we mogen onze motoren op de rondgang voor de entree neerzetten om de bagage eraf te halen. Hij loopt zelf met onze vier binnentassen naar binnen. We leggen onze helmen en jassen en tanktassen binnen en rijden samen de motoren terug naar de parkeerplaats. De tassen liggen dan al op onze kamer. Onze kamer is echt mooi en de badkamer eveneens zonder overdaad maar wel keurig afgewerkt. Onze kamer heeft nummer 12 heeft de naam “Dolores”.

Terwijl we binnenstappen, begin ik meteen te zingen 🎶 Ay, ay, ay, ay, Dolores,

Wat moet je toch met al die toreadores Waarom moest jij nou juist een Spaanse kloris 

Dolores, Dolores Gaat het om het temperament?

Ay, Dolores Je weet dat je familie daar niet voor is 

Vandaag of morgen zit je in de sores Dolores, Dolores neem een Nederlandse vent🎶

Ik sluit af met: “Rita Hovink!” 

El vraagt zich af hoe ik in godsnaam de teksten van dit soort liedjes onthoudt. Ik weet het, het is een gave… “of een afwijking”, reageert Ellen. Klik HIER om je geheugen op te frissen.
De stemming zit er meteen goed in. We nemen een duik in het zwembad want hier is het weer gewoon 30 graden met een briesje. Het hotel heeft vele prijzen gewonnen en dat is ook wel duidelijk waarom. Alles klopt zonder stijfjes of hautain te zijn en zeker zonder patserigheid. Daar lopen El en ik namelijk op leeg. Het hotel is ook niet heel groot, slechts 17 kamers. Dat versterkt ook het gezellige gevoel dat je hier bekruipt. De mensen zijn super vriendelijk en het gebouw is opgetrokken als een luxe ski chalet met overwegend hout en hier en daar natuursteen blokken wanden ertussen. De tuin is prachtig aangelegd en het zwembad is ook al super.
Voordat we gaan eten nog even de filmpjes overzetten op de laptop

Het eten blijkt ook fantastisch te zijn als we er ‘s avonds buiten op het terras eten.

Wat een genot is deze plek. De airco bereid de temperatuur in de kamer perfect voor. Inmiddels is het buiten al behoorlijk fris geworden en met de balkondeur open is het een airco loze en toch koele nacht. We vallen tevreden in slaap. Morgen een hele dag hier, en dat is geen straf! Klik HIER voor de film